Ταξινόμηση της υπέρτασης κατά βαθμούς και στάδια

Η υπέρταση είναι μια από τις πιο κοινές παθολογίες του καρδιαγγειακού συστήματος και είναι ευρέως διαδεδομένη σε όλο τον κόσμο, ιδιαίτερα στις πολιτισμένες χώρες. Είναι πιο ευαίσθητο σε ενεργούς ανθρώπους των οποίων η ζωή είναι γεμάτη πράξεις και συναισθήματα. Σύμφωνα με την ταξινόμηση, υπάρχουν διάφορες μορφές, βαθμοί και στάδια υπέρτασης.

Σύμφωνα με στατιστικές, από 10 έως 20% των ενηλίκων στον κόσμο είναι άρρωστοι. Πιστεύεται ότι οι μισοί δεν γνωρίζουν για την ασθένειά τους: η υπέρταση μπορεί να εμφανιστεί χωρίς κανένα σύμπτωμα. Οι μισοί από τους ασθενείς που έχουν διαγνωστεί με αυτή την πάθηση δεν αντιμετωπίζονται και από αυτούς που λαμβάνουν θεραπεία, μόνο το 50% το κάνει σωστά. Η νόσος αναπτύσσεται εξίσου συχνά σε άνδρες και γυναίκες και εμφανίζεται ακόμη και σε έφηβα παιδιά. Οι περισσότεροι άνθρωποι αρρωσταίνουν μετά την ηλικία των 40 ετών. Οι μισοί από όλους τους ηλικιωμένους έχουν διαγνωστεί με αυτή την πάθηση. Η υπέρταση συχνά οδηγεί σε εγκεφαλικό επεισόδιο και καρδιακή προσβολή και είναι μια κοινή αιτία θανάτου, συμπεριλαμβανομένων των ατόμων σε ηλικία εργασίας.

Η ασθένεια εκδηλώνεται ως υψηλή αρτηριακή πίεση, η οποία επιστημονικά ονομάζεται αρτηριακή υπέρταση. Ο τελευταίος όρος αναφέρεται σε οποιαδήποτε αύξηση της αρτηριακής πίεσης, ανεξάρτητα από την αιτία. Όσο για την υπέρταση, η οποία ονομάζεται επίσης πρωτοπαθής ή ιδιοπαθής υπέρταση, είναι μια ανεξάρτητη νόσος άγνωστης αιτιολογίας. Θα πρέπει να διακρίνεται από τη δευτερογενή ή συμπτωματική αρτηριακή υπέρταση, η οποία αναπτύσσεται ως σημάδι διαφόρων ασθενειών: καρδιάς, νεφρών, ενδοκρινικών και άλλων.

Η υπέρταση χαρακτηρίζεται από μια χρόνια πορεία, μια επίμονη και παρατεταμένη αύξηση της πίεσης, που δεν σχετίζεται με παθολογίες κανενός οργάνου ή συστήματος. Πρόκειται για διαταραχή της καρδιάς και ρύθμιση του αγγειακού τόνου.

Ταξινομήσεις υπέρτασης

Κατά τη διάρκεια ολόκληρης της περιόδου μελέτης της νόσου, έχουν αναπτυχθεί περισσότερες από μία ταξινομήσεις υπέρτασης: σύμφωνα με την εμφάνιση του ασθενούς, τους λόγους για την αύξηση της πίεσης, την αιτιολογία, το επίπεδο πίεσης και τη σταθερότητά της, τον βαθμό βλάβης οργάνων και τη φύση της πορείας. Ορισμένα από αυτά έχουν χάσει τη συνάφειά τους, ενώ άλλα συνεχίζουν να χρησιμοποιούνται από τους γιατρούς σήμερα, τις περισσότερες φορές πρόκειται για ταξινόμηση ανά βαθμό και στάδιο.

Τα τελευταία χρόνια, τα ανώτερα όρια της φυσιολογικής αρτηριακής πίεσης έχουν αλλάξει. Εάν πρόσφατα η τιμή ήταν 160/90 mm Hg. στήλη θεωρήθηκε φυσιολογική για ένα ηλικιωμένο άτομο, σήμερα αυτό το ποσοστό έχει αλλάξει. Σύμφωνα με τον ΠΟΥ, για όλες τις ηλικίες, το ανώτερο φυσιολογικό όριο θεωρείται ότι είναι 139/89 mm Hg. πυλώνας Αρτηριακή πίεση ίση με 140/90 mm Hg. στήλη, είναι το αρχικό στάδιο της υπέρτασης.

Η ταξινόμηση της πίεσης ανά επίπεδο έχει πρακτική σημασία:

1. Η βέλτιστη είναι 120/80 mmHg. πυλώνας
2. Το φυσιολογικό κυμαίνεται από 120/80-129/84.
3. Σύνορα – 130/85–139/89.
4. Στάδιο 1 υπέρταση – 140/90–159/99.
5. Στάδιο 2 υπέρταση – 160/100–179/109.
6. Στάδιο 3 υπέρταση – από 180/110 και άνω.

Η ταξινόμηση της υπέρτασης είναι πολύ σημαντική για τη σωστή διάγνωση και επιλογή θεραπείας ανάλογα με τη μορφή και το στάδιο.

Σύμφωνα με την πρώτη ταξινόμηση, που υιοθετήθηκε στις αρχές του 20ου αιώνα, η υπέρταση χωρίστηκε σε χλωμή και κόκκινη. Η μορφή της παθολογίας προσδιορίστηκε από τον τύπο του ασθενούς. Με την ωχρή ποικιλία, ο ασθενής είχε κατάλληλη χροιά και ψυχρά άκρα λόγω σπασμών μικρών αγγείων. Η κόκκινη υπέρταση χαρακτηριζόταν από διαστολή των αιμοφόρων αγγείων τη στιγμή της αυξημένης υπέρτασης, με αποτέλεσμα το πρόσωπο του ασθενούς να κοκκινίζει και να καλυφθεί με κηλίδες.

Στη δεκαετία του 1930, εντοπίστηκαν δύο ακόμη τύποι της νόσου, οι οποίοι διέφεραν ως προς τη φύση της πορείας τους:

1. Η καλοήθης μορφή είναι μια αργά εξελισσόμενη ασθένεια, στην οποία διακρίθηκαν τρία στάδια ανάλογα με το βαθμό σταθερότητας των μεταβολών της πίεσης και τη σοβαρότητα των παθολογικών διεργασιών στα όργανα.
2. Η κακοήθης αρτηριακή υπέρταση εξελίσσεται γρήγορα και συχνά αρχίζει να αναπτύσσεται σε νεαρή ηλικία. Κατά κανόνα, είναι δευτερογενής και έχει ενδοκρινική προέλευση. Η πορεία είναι συνήθως σοβαρή: η πίεση είναι συνεχώς υψηλή και υπάρχουν συμπτώματα εγκεφαλοπάθειας.

Η ταξινόμηση κατά προέλευση είναι πολύ σημαντική. Είναι απαραίτητο να διακρίνουμε την πρωτοπαθή (ιδιοπαθή) υπέρταση, που ονομάζεται υπέρταση, από τη δευτεροπαθή (συμπτωματική) μορφή. Εάν το πρώτο συμβεί χωρίς προφανή λόγο, τότε το δεύτερο είναι σημάδι άλλων ασθενειών και αποτελεί περίπου το 10% του συνόλου της υπέρτασης. Τις περισσότερες φορές, υπάρχει αύξηση της αρτηριακής πίεσης λόγω νεφρικών, καρδιακών, ενδοκρινικών, νευρολογικών παθολογιών, καθώς και ως αποτέλεσμα της συνεχούς χρήσης μιας σειράς φαρμάκων.

Σύγχρονη ταξινόμηση της υπέρτασης

Δεν υπάρχει ομοιόμορφη συστηματοποίηση, αλλά τις περισσότερες φορές οι γιατροί χρησιμοποιούν την ταξινόμηση που προτάθηκε από τον ΠΟΥ και τη Διεθνή Εταιρεία Υπέρτασης (ISHA) το 1999. Σύμφωνα με τον ΠΟΥ, η υπέρταση ταξινομείται κυρίως από το βαθμό αύξησης της αρτηριακής πίεσης, εκ των οποίων υπάρχουν τρεις:

1. Ο πρώτος βαθμός - ήπιος (οριακή υπέρταση) - χαρακτηρίζεται από πίεση από 140/90 έως 159/99 mm Hg. πυλώνας
2. Στον δεύτερο βαθμό υπέρτασης - μέτρια - η υπέρταση κυμαίνεται από 160/100 έως 179/109 mm Hg. πυλώνας
3. Στον τρίτο βαθμό - σοβαρή - η πίεση είναι 180/110 mm Hg. πυλώνα και πάνω.

Μπορείτε να βρείτε ταξινομητές που διακρίνουν 4 βαθμούς υπέρτασης. Σε αυτή την περίπτωση, η τρίτη μορφή χαρακτηρίζεται από πίεση από 180/110 έως 209/119 mm Hg. στήλη και η τέταρτη είναι πολύ βαριά - από 210/110 mm Hg. πυλώνα και πάνω. Ο βαθμός (ήπιος, μέτριος, σοβαρός) δείχνει αποκλειστικά το επίπεδο πίεσης, αλλά όχι τη σοβαρότητα της πορείας και την κατάσταση του ασθενούς.

Επιπλέον, οι γιατροί διακρίνουν τρία στάδια υπέρτασης, τα οποία χαρακτηρίζουν τον βαθμό της βλάβης των οργάνων. Ταξινόμηση κατά στάδια:

1. Στάδιο Ι. Η αύξηση της πίεσης είναι ασήμαντη και ασυνεπής, η λειτουργία του καρδιαγγειακού συστήματος δεν επηρεάζεται. Οι ασθενείς συνήθως δεν έχουν παράπονα.
2. Στάδιο II. Η αρτηριακή πίεση είναι υψηλή. Υπάρχει μια διεύρυνση της αριστερής κοιλίας. Συνήθως δεν υπάρχουν άλλες αλλαγές, αλλά μπορεί να σημειωθεί τοπική ή γενικευμένη στένωση των αγγείων του αμφιβληστροειδούς.
3. Στάδιο III. Υπάρχουν σημάδια βλάβης οργάνων:
   • καρδιακή ανεπάρκεια, έμφραγμα του μυοκαρδίου, στηθάγχη;
   • χρόνια νεφρική ανεπάρκεια?
   • εγκεφαλικό επεισόδιο, υπερτασική εγκεφαλοπάθεια, παροδικές διαταραχές του εγκεφαλικού κυκλοφορικού συστήματος.
   • από το βυθό του ματιού: αιμορραγίες, εξιδρώματα, πρήξιμο του οπτικού νεύρου.
   • βλάβες περιφερικών αρτηριών, ανεύρυσμα αορτής.

Κατά την ταξινόμηση της υπέρτασης, λαμβάνονται επίσης υπόψη παραλλαγές αυξημένης πίεσης. Διακρίνονται οι ακόλουθες μορφές:

• συστολική - μόνο η ανώτερη πίεση είναι αυξημένη, η χαμηλότερη - λιγότερο από 90 mm Hg. κολόνα;
• διαστολική - η χαμηλότερη πίεση αυξάνεται, η ανώτερη - από 140 mm Hg. κολόνα και κάτω?
• συστολική-διαστολική?
• ασταθής – η αρτηριακή πίεση αυξάνεται για μικρό χρονικό διάστημα και ομαλοποιείται από μόνη της, χωρίς φάρμακα.

Ορισμένοι τύποι υπέρτασης

Ορισμένες ποικιλίες και στάδια της νόσου δεν αντικατοπτρίζονται στην ταξινόμηση και ξεχωρίζουν.

Υπερτασικές κρίσεις

Αυτή είναι η πιο σοβαρή εκδήλωση της αρτηριακής υπέρτασης, στην οποία η πίεση ανεβαίνει σε κρίσιμα επίπεδα. Ως αποτέλεσμα, διαταράσσεται η εγκεφαλική κυκλοφορία, αυξάνεται η ενδοκρανιακή πίεση και εμφανίζεται εγκεφαλική υπεραιμία. Ο ασθενής εμφανίζει έντονους πονοκεφάλους και ζάλη, που συνοδεύονται από ναυτία ή έμετο.

Οι υπερτασικές κρίσεις, με τη σειρά τους, χωρίζονται ανάλογα με τον μηχανισμό αύξησης της πίεσης. Με υπερκινητική μορφή αυξάνεται η συστολική πίεση, με υποκινητική η διαστολική πίεση, με ευκινητική κρίση αυξάνονται τόσο τα ανώτερα όσο και τα κατώτερα επίπεδα.

Ανθεκτική υπέρταση

Σε αυτή την περίπτωση, μιλάμε για αρτηριακή υπέρταση, η οποία δεν αντιμετωπίζεται με φάρμακα, δηλαδή η πίεση δεν μειώνεται ακόμη και όταν χρησιμοποιούνται τρία ή περισσότερα φάρμακα. Αυτή η μορφή υπέρτασης συγχέεται εύκολα με εκείνες τις περιπτώσεις όπου η θεραπεία είναι αναποτελεσματική λόγω λανθασμένης διάγνωσης και λανθασμένης επιλογής φαρμάκων, καθώς και λόγω της μη συμμόρφωσης του ασθενούς με τις συνταγές του γιατρού.

Υπέρταση λευκού τριχώματος

Αυτός ο όρος στην ιατρική σημαίνει μια κατάσταση κατά την οποία μια αύξηση της πίεσης εμφανίζεται μόνο σε μια ιατρική μονάδα κατά τη μέτρηση της αρτηριακής πίεσης. Αυτό το φαινομενικά αβλαβές φαινόμενο δεν πρέπει να αγνοηθεί. Σύμφωνα με τους γιατρούς, μπορεί να εμφανιστεί ένα πιο επικίνδυνο στάδιο της νόσου.